kıyıdan

bazen bir arka kapı bulup
kıyın kıyın sıvışıp
çıkmak istiyorum hayattan

6kırkbeş

"çok sonra yazılır içinde yaşadığın günlerin şiiri belleği vardır yaraların kapandıktan sonra da işleyen hatta aynı kalmayan kişileri sökülmüş zamana gönderen zarfı açar ya da kaparken adres yanıltmasın sizi kendinden bile taşınır insan ne sokağın kalbi, ne kalbin evi yalnızca şiir kendini seyrediyor şimdi

Artık burada oturmuyor bu şiiri yazan"

Murathan mungan

Yıl 2007

Mevsimlerden eylül, ekim gibi

Sevdiğim sokak diye etiketlemişim 

Yeşil kazağım var üzerimde hala sevdiğim

Alnıma kahküllerim düşmüş saçlarımı arkada tepeden toplamışım

Savruk, rahat…

Sımsıkı parmaklar var omzumda ben varım der gibi…

Tam arkamızda bir kadın

Yıllar sonra bile nerde görsem tanırım

Siyah kapşonlu bir mont var üzerinde

Fotoğrafların kimliksiz yüzleri işte

Birkaç saniye sonrasında

Ellerimiz havada kalmış tutulmaya ramak kalmış

İşte o an basılmış deklanşöre

Aslında onca yılın özeti olmuş bu kare

Nasıl da fark etmemişiz

O karenin hiçbir sonrası olmadı

Orda durduk

Tam o sokakta

Öylece

Siyah kapşonlu kadın

Sanki o söğüt salkımlı ağacın altında

Hala

soğuk düş

Şimdi böyle bittik ya

Gittik ya bir bir senelerin adından

Kazındık ya

Gemi aldı başını gitti ya bizsiz

Denizler duruldu ya

Ayrılık neydi

Soğuk bir düşün altında ölmeye yatmak demekti

Durmadan ıslanmak

Islanmak durmadan

Şimdi

Bir süre ruhun tahribatın tadilatı nedeniyle kapalıyız

Bütün açılışlar başka bahara ertelendi

güvercin

şimdi orda yürürken sen kuşlar göreceksin 
ve ağaçlar...
aklından ben mi geçeceğim 
özdemir asaf şiiri mi
havalanırsa kuşlardan biri sen yürürken
bir yerde belki biri sarılmak istiyodur o an sana

KIRIK

Peki ağlarsam kaç okyanus birikir bebeklerimde?

Her kırıkta bir daha kırılıyorum sana

İki kere kırılmış oluyorum

Kaç kez kırılır kaç kez diner ki kalp

Çok kereler ölüyorum

Ben hepsini sana yoruyorum

Kutuplardan şişkin Ekvatordan basık

Saklanmaya çalışma

Köşeleri yok bu dünyanın

Köşe kapmaca değil

Ama Belki körebe oynayabilirsin

Kırpmadan  gözünü

ÇIĞLIK

Kuracak yeni bir hikâyem yok…

Hiçliğin öyküsü sadece elindeki… Hiçliğin ve yokluğun

En çok ne kadar uzağa gidebilirsin

En çok kimin canını yakabilirsin

En çok ne kaybetsen canın yanar

Kaldı mı kaybedecek bir şeylerin

Kaç yolculuk yapsan gider içindeki gitme dürtüsü

İçindeki tüm denizlere düşüp

Sarıldın mı yine içindeki tüm yılanlara

Kapıları açıp hava girdi mi kalbine

Susuz kalmadı mı balıkların

Susuzluktan ölmediler mi?

Tabağını yarıda bırakıp kalkıp gitmedin mi hayattan

En tatlı yeri kalmadı mı?

Kırıntılarla doyabildin mi?

Öğrendin mi düşleri düşlerinden ayırmayı

Gerçek ve düş diye bir şeyin olmadığını

Ne kadar uğraştırsan dünyayı sevmeye

 O kadar düştün mü mezarlarına

Kanayacak tek bir yerin tek bir hücren kalmayınca kadar kana

Oluk oluk aksın kırmızı

Önce hiçbir şey ol hiç kadar hafifle

Temizle beynini

En büyük boşalmayı görsün dünya…

 Ve sonra…

Yeniden doğur kendini…

04.03.2010

tembellik bitti

Yalnızlığın en güzel yanıdır yazmak


Yeniden kapındayım işte

Ne demiş şair

“yalnızlığım benim süpürge saçlım

ne kadar kötü kokarsak o kadar iyi”

eski...

Var olmak için yazmalıydım
yazmak için acı çekmeliydim
acı çekmek için seni sevmeliydim
kaldı ki
aklım çoktan kaybolmuştu yüreğinin labirentlerinde
senin o aşık olduğun ya da sevemediğin kadınların hikayelerini dinlemeliydim
durmadan koluma enjektörden boşalan sıvı gibi
girmeliydi aşk içime

var olmam için ancak yokluğun olmalıydı...



*03.03.2010 da yazılmış, karşılığı artık yokluk...

çukur

bütün çukurlar aşk
bütün tümsekler ölüm olsa
kaç kez düşer kaç kez kalkırsın ne kadar üşür,kaç kez ölürsün...?
ayağının altındaki tüm tümsekleri çekiyorum altından...
sakın düşme...

kuru kalabalık

Bir tren kalkar içimden

Sabaha karşı

Gittiği garlar kimsesiz

İçi mahşer yeri

Sana mıdır bu siren sesi

Artık yola çık der gibi

Haber verir gibi

Sen

Hangi şehirden geçsen sevgili

Mevsime inat

Orda Bir göç bir bayram yeri

Adını koymam

Olur, da Çıkarsa bir ağızdan o sesler

Dayanamam…

Bu kalp nereye gider nereye giderse iyi eyler

rüzgarın kızı

Hayatıma suni teneffüs yapmaktan yoruldum….

Bir sevmek tutturdum

Şimdi sıra gitmek de

İlle de diyor gitmelisin

Karışmalıısn yokluğa

Vakit geldi…

 Yalnızlığım karşı koltukta uzanmış

Ben  terapi

Ediyorum

Sonra mı

Bir gitmek diyor içim

İçinden aşk şarkıları geçiyor

Diyorsun ya içim başka

 benim de !

Cümlelerim nasıl güçsüz bitkin

Artık dinleyemiyorum aşk hikâyelerini

Sana verecek hiçbir tavsiyem kalmadı

Sanki bir şeyi ödüyoruz

Benim param eksik

Seninkisi çok gelmiş

Kalanıyla güzel bir şeyler daha satın alıyorsun

Cebimdeki bozukluklar yetmiyor işte…

Ben gidiyorum

Bana düşenin peşine takılarak

Saçlarının uçuşunu rüzgârda izleyerek

Aynı rüzgâra kapılarak başka rüzgârlara gidiyorum…