21 Temmuz 2009 Salı

ardımda önümde bir sürü mezarlıklarım var benim..bizzat kendime açtığım çukurlarım...
topraktan çıkanlar emiyor bazen kanımı..

arkamda açtığım çukurlara, yanık ayaklarla basışım. yanışım.. çektiklerim yanıma.. beni çekenler yanına...

yok olmaz..
ben bulutlara çıkıcam daha ...
oysa ;kalbine güneşi asıcaktım... çıkabilsem bu mezarlıktan..

bir daha öpmek istiyorum seni demem sana.. üzülme daha...

4 yorum:

morkedi dedi ki...

Masalların aksine prens öpünce başlıyor aslında hep gaflet uykuları… Dipsiz kuyu karanlıkları… Bir varmış çok yokmuş…

Bekriya dedi ki...

içimdeki mezarların duası yok diyorum !

morkedi dedi ki...

ağlasan belki diner biraz ama geçmez..

Bekriya dedi ki...

ağlamak rahatlamak için uydurduğumuz bir şey, gözyaşları ile akıp gitmiyor içinde birikenler...

mezarda ölü var malesef beyazmavi, dua artık olsa da bir olmasa da ...